Θραύσματα

“ ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ποὺ ἐμφανίζεται ὁ σοβαρὸς πειρασμὸς νὰ θυσιαστεῖ ἡ Ἀλήθεια γιὰ ἕναν πολὺ παραπλανητικό, πολὺ λεπτὸ καὶ γι' αὐτὸ πολὺ ἐπικίνδυνο σχετικισμό, νὰ ἀντικατασταθεῖ ἡ ἀναζήτηση τῆς ἑνότητας ἀπὸ τὴν ἀναζήτηση μιᾶς θρησκευτικῆς ‘εἰρηνικῆς συνύπαρξης’, ὅταν μιὰ ψευτοοικουμενικὴ διδασκαλία περὶ ‘σύγκλισης’ ὁδηγεῖ οὐσιαστικὰ στὴ δυνατότητα ἑνὸς λάθους ἢ μιᾶς αἵρεσης, τότε ὁ Ὀρθόδοξος πρέπει νὰ ὑπερασπιστεῖ, καὶ μόνος του ἂν εἶναι ἀνάγκη, τὴν ἴδια τὴν ὑπόσταση τῆς Ἀλήθειας, ποὺ δίχως αὐτὴ ὁ Χριστιανισμὸς παρ' ὅλη τὴν ‘ἀναφορικότητά’ του, ἀρνεῖται στὴν πραγματικότητα τὶς ἀπόλυτες ἀπαιτήσεις του. Γιὰ νὰ τὸ κάνει ὅμως αὐτὸ πρέπει ὁ ἴδιος νὰ εἶναι ἀνοικτὸς καὶ ὑπάκουος σ' ὅλη τὴν Ἀλήθεια, ὅπου κι ἂν βρίσκεται αὐτή...