Θραύσματα

“ ΑΝ κάθε σκέψη ἀνήκει σὲ συγκεκριμένες κοινωνίες, ἐκφράζοντας πάντοτε καὶ μόνο ἰδιοτροπίες (ἐξωραϊσμένες ὡς ‘δημιουργίες’), ὥστε “καμμία δὲν ἔχει ἰδιαίτερα δικαιώματα”, παρὰ μόνο προσφέρουν ὅλες τους “παραλλαγὲς αὐτοῦ τοῦ κόσμου χωρὶς τὶς ὁποῖες θὰ παραμέναμε δέσμιοι τῶν προκαταλήψεών μας καὶ δὲν θὰ διακρίναμε τὸ νόημα οὔτε τῆς δικῆς μας ζωῆς”, ἡ διάκριση τοῦ νοήματος τῆς δικῆς μας ζωῆς τί σημασία μπορεῖ νὰ ἔχει μεγαλύτερη, ἀπὸ τὴ δυνατότητα ἀντικαταστάσεων μιᾶς αὐθαιρεσίας μὲ ἄλλες, τόσο εὔκολα ὅσο δύσκολα, ὁπότε ἀκόμα καὶ ἡ δῆθεν ἐλευθερία χάνεται, ἡ δυνατότητα ἐπιλογῆς καταργεῖται, ἔχοντας ἤδη διαβληθεῖ καὶ ἰσοπεδωθεῖ κάθε δυνατότητα ὁποιαδήποτε γιὰ καθολικὴ πραγματικότητα, ἐκτός ἀπὸ τὴ δυνατότητα καί ‘πραγματικότητα’ τῆς διαβολῆς...